تاثیر سگ ها بر سرمایه اجتماعی

ماهاتاما گاندی می گوید: “بزرگی یک ملت و پیشرفت اخلاقی آنها را می توان با توجه به رفتار ایشان با حیوانات قضاوت کرد.”

سگ ها از نظر درک رنج و درد با گونه های دیگر هیچ فرقی ندارند و بنابراین به همان اندازه مستحق رفتار انسانی هستند.

اما به علت ارتباط تنگاتنگ بین مردم و سگ ها و در معرض دید بودن جمعیت سگ های سرگردان،سوالات اخلاقی مربوط به مدیریت جمعیت سگ ها از منظر مردم بسیار بحث برانگیز است.

بدین ترتیب،فعالیت های مرتبط با مدیریت جمعیت سگ ها بعنوان شاخص مشهودی از رشد اخلاقی یک شهر یا کشور محسوب می شود.

سرمایه اجتماعی نوعی ارز اقتصادی و فرهنگی است که در مرکز آن شبکه های اجتماعی قرار دارند و در مورد چگونگی مشارکت متقابل شهروندان در جامعه و حسن عملکرد جامعهدر قبال شهروندان بحث می کند.

از منظر اقتصادی،سرمایه اجتماعی نوعی سرمایه یا ارز است که در جهت منافع عمومی عمی می کند.

وقتی به تاثیر سگ ها بر سرمایه اجتماعی توجه کنیم،می توانیم پتانسیل تاثیرگذاری مثبت و منفی آنها را نیز درک کنیم.

سگ ها با بحث مراقبت و مالکیت خود،به مردم در ایجاد گروه های اجتماعیی کمک می کنند و به گردش بردن سگ ها زمانی که بخشی از هنجارهای فرهنگی جامعه باشد،می تواند به بهود سلامت روحی و جسمی افراد منجر شود.

هرچند،سگ های سرگردان می توانند با ایجاد ترس و نگرانی در راه های عمومی،مانعی برای افراد پیاده و خصوصا کسانی باشند که سگ های خود را برای گردش به خیابان آورده اند.

مدیریت انسانی جمعیت سگ ها می تواند در جایی که مشارکت اجتماعی به عنوان یک ابزار اصلی برای مدیریت جمعیت سگ ها بکار گرفته می شود،به افزایش سرمایه انسانی منجر شود.

از جمله ی این مشارکت اجتماعی می توان به همسایگانی اشاره کرد که در فرآیند شناسایی،جابجایی و مراقبت های بعد از عمل عقیم سازی سگ های خیابان همکاری می کنند.

هر جماعه می تواند براساس شواهد و مثال های محلی،بر ترکیب های مختلفی از این فاکتورها تاکید داشته باشد.